زندگی زیباست ای زیبا پسند

زنده اندیشان به زیبائی رسند

دلم گرفته نمیخوام اواز بخونم

دلم گرفته نمی خوام اینجا بمونم

امشب دل من ای خدا طاقت نداره

تا کی خدایا اشک غم باید بباره

بزارید برم من بزارید برم من

بخت من امروز بیدار نمیشه

گل به گلستان بی خار نمیشه

شهر من اخر من و رها کرد

بازم غم اومد منو صدا کرد

این درد غربت منو گرفته

هر چی که داشتم از من گرفته

می خوام برم من اما نمیشه

غم جدایی تموم نمیشه

امشب دل من طاقت نداره

تا کی خدایا باید بناله

بزارید برم من بزارید برم من

الهی : راز دل با تو چه گویم که تو خود  راز دلی

                                                              دانه و لانه و بال  و  پر  و  پرواز  دلی

الهی : چگونه خاموش باشم که دل درجوش و خروس است وچگونه سخن گویم که خرد مدهوش است .

الهی : از پای تا فرقم در نور تو غرقم .« یا نور السموات و الارض ، انعمت فزدا!  »

الهی : وای بر من اگر دانشم رهزنم شود و  کتابم حجابم !

الهی : آگاهی که دریای دلم را جزر و مد است ؛ « یا باسط » بسطم ده ، و « یا قابض  » قبضم   کن!

الهی :  عمر بگذشت و ما از خود نگذشتیم ، تو از ما بگذر !

الهی :  عارفان گویند « عرفنی نفسک » ، این جاهل گوید « عرفنی نفسی ! »

الهی :  اهل ادب گویند به صدرم تصرفی بفرما ، این بی ادب گوید بر بطنم دست تصرفی نه !

الهی :  در راهم ، اگر در باره ام گویی « لم نجد له عزما  » چه کنم ؟ (طه 115)

الهی : چون در تو مینگرم از آنچه خوانده ام شرم دارم.

الهی : عقل گوید « الحذر الحذر » عشق گوید:« العجل العجل»؛ آن گوید دور باش و این گوید زود باش .

الهی :  روزم را چون شبم روحانی گردان ، و شبم را چون روز نورانی !

الهی :  اگر ستار العیوب نبودی ، ما از رسوایی چه می کردیم ؟

الهی :  ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد ، در « یو تبلی السرائر » چه کنیم ؟

الهی :  به سوی تو آمدم ؛ به حق خودت مرا به من  بر مگردان !

الهی :  توانگران رابه دیدن خانه خوانده ای،و درویشان را به دیدارخداوند خانه،آنان سنگ و  گل دارند و

           اینان جان و دل؛آنان سرگرم در صورتند و اینان محو در معنا خوشا آن توانگری که درویش است!

الهی : ای کاش الفاظی جز اسمای علیا و صفات حسنایت نبود ، که از الوان الفاظ چه رنگهاگرفته ایم .

الهی :  کی الله گفت و لبیک نشنید.

الهی : حرم بر نامحرم  حرام است ، محرم را  چرا محروم باشد .

الهی : بدان بر ما حق بسیار دارند تا جه رسد به خوبان .

الهی : اگر آخرم  مثل اولم باشد ، بدا به اول و  آخرم .

الهی :  تاکنون از این  و  آن به سویت  راه می یافتم و  اینک از تو به  این و آن آشنا می شوم.

الهی : تا حال تو را پنهان می پنداشتم ، و حال جز تو را پنهان می دانم.

الهی : به حرمت راز ونیاز اهل راز و نیازت این  نا اهل را  سوز  و گداز  ده  !

الهی :  از  سر دل  نشینت لب  دوختم ، و از شر آتشینم سوختم .

الهی : نماینده ات فرمود " « القلب حرم الله » حرمت را حفظ بفرما .

الهی :  با همه شیرین زبانی و شیرین کاری ام ، نمی دانم  چه کاره ام..

الهی : اصطلاحات انباشته را  دانش پنداشته ایم  . «  یا نور السموات و  الارض   » ؛

           قلب ما را مورد مشیت  « العلم نور  یقدذفه الله فی قلب من یشا ء »  قرار ده  !

الهی : به سر آمد دوران نخوت جوانی و غرور تحصیل  فنون جنون ، اینک حاصل بیداری دو ساله ام  ،

           آه گاه گاهی است . « یا لا اله الا انت  » ؛ جز آه در بساط ندارم ، از من آهی و از تو نگاهی .

اگر آنچه يافته اي خالص باشد هرگز فاسد نخواهد شد و می توانی روزی به سوی آن بازگردی ولی اگر درخششی ناپايدار باشد مثل انفجار يک ستاره آنوقت در بازگشت چيزی نخواهی يافت فقط يک انفجار نور ديده ای و خود اين هم ارزش تجربه کردن داشته است.

از کتاب کيمياگر

اثر پائولو کوئيلو

 به نام آن که با یک نگاه عشق را در سینه عاشق نهاد و محبت را تبدیل به

 عشق کرد و مرا عاشق و شیفته تو نمود.

 اکنون در این اتاق بی روح در خلوت خود نشسته ام و آن چه را که در سینه

 دارم برایت می نگارم.

 البته خیلی چیزها را نمیتوان گفت یا نوشت بلکه باید آنها را احساس کرد.

 بدانکه تو به اندازه زیبایی طبیعت با صفا هستی و آه که چه زیباست صفا

 و صمیمیت در کنار باتو بودن... .

 و زیباترین بهار پایان انتظار است.

 هر آنچه می نویسم از ته قلبم است برای کسی که بیشتر از خودم و به اندازه

 خدایم دوستش دارم.

 نمیدانم تو را از کجا یافتم؟ از درهای بسته شب؟ از میان گلبرگ های یک گل

 عاشق؟ یا از میان نغمه های سوزناک یک بلبل؟

 فقط این را میدانم که تو را از هر کجا که یافتم *دوستت دارم*

 بدان روزی که تو را یافتم روز عشق بود  و روزهای با تو بودن روزهای عشق.

 روزهایی متفاوت از روزهای دیگر زندگیم.

 روزهایی سراسر خاطره... .

 روزهایش همه در التهاب عشق و شبهایش شب بی قراری با تب و سوز

 هجران. خدا بهتر میتواند لحظه های بی تو بودن را معنا کند.

 آری فقط خدا میتواند.

 لحظه لحظه با تو بودن "با تو عشق ورزیدن" با تو نفس کشیدن هرگز از یادم

 نمی رود و بدان که هرگز کسی نمیتواند مهر تو را از دلم بیرون کند و هیچ کس

 نمیتواند جای تو را در قلبم بگیرد

چه غمگین است آهنگ خداحافظ

من از شهر تو با یاد تو خواهم رفت

نمیگویم فراموشم نکن هرگز

ولی گاهی بیادآور

رفیقی را که نخواهی رفت از یادش

چه غمگین است آهنگ خداحافظ

«یا لطیف»

انا اعطیناک الکوثر...

.

.

آفرید از گل و آیینه و لبخند تو را

سپس از عِطرِ نفس‌های خود آکند تو را

مُصحََفِ رازی و در صبحِ نخستینِ جهان

بر افق با قلمِ نور نوشتند تو را

بشر و این‌همه آیینگی و شفّافی؟!

از چه خاکی مگر ـ ای پاک ـ سرشتند تو را؟

گسترش یافت، افق تا افق، آن زیبایی

وقتی ـ ای آینهٔ حُسن ـ شکستند تو را

آسمان هرچه بلا بود، نثار تو نمود

دید با این‌همه، دریادل و خرسند تو را

یازده سرخْ‌گل و سبزی هستی از توست

گر فدک نیست، درختان همه هستند تو را

همه «او» هستی و لال است زبانم؛ لال است

می‌ستاید به زبان تو، خداوند... تو را

 «قربان ولیئی»

زندگی را رودی ببین که بر بستر زمان

جاریست.

در ساحل این رود بایست ،

نه کنجکاو باش و نه نگران.

به خس و خاشاک گذشته ات نگاه کن

که بر خاطراتت شناورند و می آیند و

می روند، درست مانند حوادثی که در

روزنامه ها می خوانی.

از آن ها منتزع شو و نسبت به آن ها

بی تفاوت باش!

آن گاه انفجاری رخ خواهد داد.

معجزه ی شکفتن در خویش!

زورق آوازهای دل خوشگلم،در

انتهای روز،مرا به آن سوی ساحل

خواهد برد،به جایی که از آنجا

می توانم همه چیز و همه کس را

ببینم.

کتاب اشراق ها (مسیحا برزگر)

خیلی وقت پیش جایی خوندم :

" زمانی فرا می­رسد که باید بروی پاهای خودت بایستی و باید آنقدر احساس اعتماد به نفس در خودت بیابی تا بتوانی رویاهایت را دنبال کنی… و باید مایل و مشتاق به فداکاری باشی… "

فکر می­کنم عمیق­ترین یا شاید واقعی­ترین حالت اتفاق افتادنش این باشه که وقتی تو دشوارترین مقاطع زندگی برای رسیدن به اهدافت دست یاری بسوی وسیله­ها دراز می­کنی ، همگی با هم از تو بگریزند…

آدمی که موفق به عمل به این سه جمله میشه یه قهرمانه ؟

اگر باز هم به رویایش نرسید چه ؟

قهرمان ناکام ما نمی­خواهد رویایش را به گور ببرد…

پاسارگاد نمونه ای دیگر از معماری بر گرفته از کوه هخامنشی است .اندازه ی واقعی آن را موقعی میتوانید درک کنید که بدانیدپله او ل آن از

قد آدمی بلند تر است.

هخامنشی ها اعتقاد داشتند خدایانشان در کوه زندگی می کنند. در دوران قبل از هخامنشی 3500سال قبل از میلاد مسیح عیلامی ها به پرستش  خورشید مشغول بودند با ظهور مادها و پارسها در ایران که اعتقاد بر خدای غیر مادی و به دور از جسم داشتند با تلفیق این دو آیین مردم به این نتیجه رسیدند که خورشید با تابش نورش بر روی کوهها و غروب کردن در پشت آن فقط یک چیز را میتواند در بر داشته باشد اینکه خورشید به کوه تعظیم می کند و به نوعی مغلوب کوه می باشد . ولی این با طرز تفکر پارس ها و ماد ها جور در نمی آمد چون به نظر آنها خدا یک جسم نیست پس به این نتیجه رسیدند که خدایان معنوی آنها در دل کوه می باشد و استواری کوه به این دلیل است که باید از خدایانشان محافظت نماید .آنها قسمتی از کوه را تراش می دادند  تا به صورت یک صخره در بیاید سپس حفره هایی می کندند و مردگانشان را در آن جای میدادند  تا در دل کوه توسط خدایان به اعمال آنها رسیدگی شود بزرگی  یک تمدن را ببینید 1450 سال قبل در حجاز عرب از جاهلیت سنگ و چوب می پرستید ولی در 3000 سال قبل در سرزمین پارسها اعتقاد به خدای معنوی و رسیدگی به اعمال پس از مرگ وجود داشت نمونه آشکار آن آرامگاههای صخره ای شاهان هخامنشی در نقش رستم (در نزدیکی تخت جمشید )وجود دارد که شامل 1- قبر داریوش2-قبر خشایار شاه3-قبر اردشیر اول 4-قبر اردشیر دوم میباشد.

در دل سیاه شب،

هر ستاره ای که سر می زند ، اوست چشمک هر ستاره ای ،

نگاه دزدانه ی اوست که مرا پیغام می دهد

که در زمین تنها نیستی ،

که مرا غروب نیست ،

مرا با تو جدایی نیست ،

مرا بی تو زندگانی نیست ،

مرا بی تو سرنوشتی نیست ،سر گذشتی نیست. .

هر ستاره ای مرا مژده ای است که او هست ، که اوست..

که او خورشید بی غروب من است.

که او وصال بی فراق من است.

که او حضور بی غیبت من است.

او در دم هر نفس من است.

در کوبه ی هر نبض من است.

طعم هر طعامم اوست.

شهد هر شرابم اوست.

عطر هر یاسی نجوای اوست.

وزش هر نسیمی نوازش اوست.

قطره ی هر شبنمی اشک اوست.

عاشقی رنگ سمند اوست.

آسمان ، پرتوی از سر در اوست.

مخمل ابر ، گل پیکر اوست.

ساقه ی صبح ، بر و بالایش ،

نغمه وحی خدا آوایش ،

آرزو طرحی از اندامش،

مژده نقشی است ز پیغامش ،

" نوشتن برای فراموش کردن است نه به یاد آوردن"

زبان گوینده حافظه است و حافظه انبار اندوخته هایی از این و آن , نگاه گوینده دل است و دل نهانگاهی است غیبی که در آن سراپرده قدس جز دو کس را راه نیست , معبود و معشوق !

و خوشا آنان که معبودشان و معشوقشان یکی است و اینان هستند که از شرک به توحید رسیده اند و آخرین مرحله توحید,  یگانگی این دو گانه است .

تنهایی به معنی انسان در غربت , این هستی می هراسد , می گریزد و ناآرام است ؛ در جستجوی آشنائی با خودش, در انتظار یافتن کسی همچون خودش که در این دنیا, با هم یک بودن مطمئن و مانوس و متکی به یکدیگر داشته باشند !

می دانستم که آنچه میان ما پدید آمده غشق نیست که بتوان سردش کرد؛ دوستی نیست که بتوان به دشمنی اش کشاند ؛ خویشاوندی نیست که بتوان برید؛ شور جوانی نیست که بتوان گریخت........ یک نوع آشنایی یافتن در جمع انبوه بیگانه هاست, یک نوع  ناگهان برخوردن با هموطنی است در غربت دوردست !                                                         ,مطالبی که نوشتم همش از گفته های دکتر شریعتی بود که تو کتابهای مختلف خوندم تا حالا

قصه منو غم تو
قصه گل و تگرگه
ترس بی تو زنده بودن
ترس لحظه های مرگه
ای برای با تو بودن
باید از بودن گذشتن
سر به بیداری گرفته
ذهن خواب آلوده من

همیشه میون قاب خالی درهای بسته
طرح اندام قشنگت
پاک و رویایی نشسته
کاش میشد چشام ببینن
طرح اندام تو داره
زنده میشه جون میگیره
پا توی اتاق میزاره

کاش میشد صدای پاهات
بپیچه تو گوش دالون
طرف دالون بگرده
سر آفتاب گردونامون
کاش میشد دوباره باغچه
پر گلهای تو باشه
غنچه سفید مریم
با نوازش تو واشه

کاش میشد اما نمیشه
نمیشه بیای دوباره
نمیشه دستات تو گلدون
گلای مریم بزاره
کاش میشد اما نمیشه
این مرام روزگاره
رفتنت همیشگی بود
دیگه برگشتن نداره

پس از ما تیره روزان روزگاری می شود پیدا

                                                            قفای هر خزان آخر بهاری می شود پیدا

مکش - ای طور !- با افسرده حالان گردن دعوی

                                                          که در خاکستر ما هم شراری می شود پیدا

سرت گردم   دل آشفته مارا چه می کاوی ؟

                                                         در این گنجینه داغ بی شماری می شود پیدا

پس از فرهاد باید قدر این جان سخت دانستن

                                                       که بعد از روزگاری مرد کاری می شود پیدا

زهر تن پروری جانبازی ما بر نمی آید

                                                   به  عمری از حریفان خوش قماری می شود پیدا

چنین گر گریه مستانه راخواهم فرو خوردن

                                                       مرا از هر بن مو چشمه ساری می شود پیدا

فراموشم نخواهد کردآن سرو روان   اما

                                                             بهار رفته بعد از انتظاری می شود پیدا

حزین ! ار خویشتن را از میان گم گشته انگاری

                                                     در این دریای  بی پایان   کناری می شود پیدا  

عقل چون آهوی وحشی از جهان رم خورده است

                                                       تا سر زلف پریشان که بر هم خورده است

کعبه در خون غزالان همچو داغ لاله است

                                                 تا صف مژگان خون ریز تو بر هم خورده است

 پا به هر جا میگذاری نشتری در خاک هست

                                                     شیشه های اسمان گویا که بر هم خورده است

شکوه – صائب – از سرشک تلخ کافر نعمتی است

                                                        کعبه با آن قدر آب شور زمزم خورده است